Homework #17

ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੋਹਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਾਰ ਰਹੰਦੇ ਹਨ. ਓਹ ਏਕਾਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੰਦੇ ਹਨ. ਪਰ ਓਹਨਾ ਵਿਚ ਏਕ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰ ਸਰੇਆ ਨੂ ਦਾਰੋਹ੍ਨ੍ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਟੋਹ ਬਾਕੀ ਜਾਨਵਰ ਧਰਦੇ ਹਨ. ਜਦੋ ਸ਼ੇਰ ਨੂ ਭੂਕ ਲਾਗੇ, ਜੇਹਰਾ ਜਾਨਵਰ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. 1 ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂ ਦੇਕ ਕੇ ਚਾਰ ਮਜ੍ਜਾ ਤੇ ਬਲਦ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਕਹ੍ਢ਼ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. 2 ਵਿਚ ਦੇਖੋ ਓਹਨਾ ਵਾਲ ਭਜ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਓਹ ਵੀਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭਜ ਰਹੇ ਹਨ. ਪੂਛਾ ਚੂਕ ਕੇ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਭਜ ਰਹੇ ਹਨ. 3 ਵਿਚ ਚਾਰੇ ਬਲਦ ਮਜ੍ਜਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ. ਏਸ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਏਕ ਦਰਖਤ ਹਨ. ਵਾਦਾ ਜਾਨਵਰ ਬਾਕੀ ਤਿਨਾ ਨੂ ਖਿਜ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਚੋਥਾ ਜਾਨਵਰ ਬੜੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਡੋਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਸ਼ੇਰ ਓਸਦਾ ਪੀਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਜੈ. ਸ਼ੇਰ ਓਸ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਸ਼ਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਫਾਰਨ ਦੀ ਖੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦੋਨੋ ਹੀ ਪੂਛਾ ਚੂਕ ਕੇ ਜੋਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ. 5 ਵਿਚ ਏਕ ਜਾਨਵਰ ਦੇਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਜਾ. ਥਲੇ ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰ ਓਥੇ ਚਾਢ਼ ਗਿਆ ਹੈ. ਏਕ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਲਾ ਕੇ ਭਜ ਰਿਹਾ ਹੈ. 6 ਵਿਚ ਦੇਖੋ ਸ਼ੇਰ ਚੁਪ ਰਿਹਾ ਹਨ. ਪੂਛਾ ਚੁਕੀਆ ਟੋਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕੇ ਜਾਨਵਰ ਏਕਾਤੇ ਰਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਰੇਹਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ.

Je main Punjab Jaava

ਮੈਂ ਇੰਡੀਆ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਜਾ. ਮੈਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਜਮੀ ਤੇ ਪਾਲੀ ਹਾ।  ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਟੋਹ ਬਾਦ ਮੇਰੇ ਮਾ ਬਾਪ ਨੇ ਮੇਨੂ ਬੋਹਤ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਲੇਆ। ਜਦੋ ਮੇਰੇ ਡਾਡ ਮਾ ਇੰਡੀਆ ਆਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਦਸਦੇ ਹਨ ਤਾ ਮੇਰਾ ਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕੇ ਮੈਂ ਇੰਡੀਆ ਜਰੂਰ ਜਾਵਾ। ਓਹ ਧਾਰਥੀ ਦੇਖਾ, ਓਹ ਘਰ ਦੇਖਾ ਜਿਥੇ ਮੇਰੇ ਮਾ ਬਾਪ ਨੇ ਜਨਮ ਲਇਆ.
ਆਖਰ ਦਿਸੰਬਰ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਮੇਨੂ ਇੰਡੀਆ ਜਾਣ ਦਾ ਮੋਕਾ ਮਲੀ ਰਿਹਾ ਹੈਂ. ਮੇਰੇ ਡਡ ਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਹਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ. ਓਹ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਵਿਚ ਬੋਹਤ ਖੁਸ਼ ਹਨ.
ਪਹਲਾ ਤਾ ਮੈਂ ਪਲੈਨ ਵਿਚ ਬੇਠ ਕੇ ਊਚੀ ਓਦਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਗੀ।ਕਦੀ ਸੋਚਦੀ ਹ ਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਡੀਆ ਦਿੱਲੀ ਪੋਛਾਗੀ. ਮੇਨੂ ਲੇਣ ਵਾਸਤੇ ਮੇਰੇ ਤਾਇਆ ਜੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਾਬੀ ਜੀ  ਆਵਾਗੇ। ਇਹ ਤਾ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕੇ ਮੈਂ ਓਹਨਾ ਨਾਲ ਬੋਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਬੋਹਤ ਚੋਟੀ ਸੀ ਜਦ ਮੈਂ ਤਾਇਆ ਜੀ ਨੂ ਦੇਖਇਆ ਸੀ. ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੋਆਹਤ ਵਾਦੀ ਹੋਗੀ ਹ. ਓਹ ਕਿਹਨਾ ਸੋਹਨਾ ਪਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦ ਮੈਂ ਓਥੇ ਪੋਚਾਗੀ
ਓਹ ਪਿੰਡ, ਓਹ ਘਰ ਜਿਥੇ ਮੇਰੇ ਡਾਡੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਓਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਾਦੀ ਨੂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਬ ਨੂ ਮਿਲੇਗੀ। ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਕੂਲ ਦੇਖਾ ਗੀ ਤੇ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਦੇਖਾ ਗੀ. ਓਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਇਆ ਜੀ ਤੇ ਤਾਈ ਜੀ ਤੇ ਭਾਬੀ ਜੀ ਜਾਣਗੇ। ਓਸ ਗਲਬਾਤ ਓਥੇ ਹਿਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਰਨ ਲਗਇਆ ਹੈ.ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਜਲਇਆ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਾਵਾਗੀ। ਮੋਵੀ ਕੈਮੇਰਾ ਲੇਕੇ ਜਾਵਾਗੀ। ਬੋਹਤ ਸਾਰੇ ਕਪਰੇ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਲੇਕੇ ਜਾਵਾ ਗੀ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਸਤੇ। 

HW 17 - Gulshan

ਇੱਕ ਦਿੰਨ ਕੁਝ ਬੰਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੱਕੜ ਕਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਬਾਂਦਰ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਦਰਖਤ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਦਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਬੰਦੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਗਏ, ਬਾਂਦਰ ਲੱਕੜ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੱਕੜ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਲਕੜ ਫਸਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹ ਚੀਜ ਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਦੂਸਰੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਚੀਜ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆ”। ਦੂਜੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, “ਨਹੀਂ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀ ਹੈ। ਮੈੰਨੂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ”। ਪਹਿਲਾ ਬੰਦਰ ਦੂਸਰੇ ਬੰਦਰ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਣ ਲਗਾ, “ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ”? ਦੂਸਰੇ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੇ ਉਤੇ ਚੜਿਆ ਤੇ ਛੋਟੀ ਲਕੜ ਨੂੰ ਖਿਚਣ ਲਗਾ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਜੋੜ ਲਾਇਆ ਪਰ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਬਾਹਰ ਨਹੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜੋਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈ ਉਹ ਪਿਛੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਛ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਫੱਸ ਗਈ ਤੇ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੰਦੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਬਾਂਦਰ ਭੱਜ ਗਏ। ਬੰਦੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਬਾਂਦਰ ਉਹਨਾ ਦੀ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਚੋਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਉਹਨਾ ਨੇ ਲੱਕੜ ਕੱਟਣੀ ਫਿਰਸੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਪੂਛ ਕਟ ਗਈ। ਇਸ ਦਿੰਨ ਤੋ ਬਾਅਦ ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਕਦੀ ਵੀ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਮਖੌਲ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

HW 13 - Sahibdeep Gill

ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ ਤੇ ਮੈ ਕਾਲਗ ਤੋ ਬਾਦ ਸਰਦੀਆ  ਵਿੱਚ ਜਾਵਾ। ਕਾਲਗ ਤੋ ਛੂਟੀਆ  ਗਰਮੀਆ  ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆ ਹਾ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀਆ ਵਿੱਚ ਸੋ ਡਿਗਰੀ ਤੋ ਜਾਦੀ ਹੋਵਗੀ। ਇਸ ਕਰ ਕਿ ਮੈ ਗਰੈਜੂਵੇਟ ਛੇਤੀ ਹੋ ਜਾਵਾ ਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ। ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ ਤੇ ਰੋਜ ਸਵੇਰੇ ਊਠ ਕੇ ਬਬੀ ਵਿੱਚ ਨਾਵਾ ਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗਾਣੇ ਗਾਵਾ। ਫਿਰ ਨਾਹ ਕੇ ਬੀਬੀ ਦੇ ਗਰਮ ਗਰਮ ਪਰੋਠੇ ਖਾਵਾ। ਦੋ ਚਾਰ ਯਾਰ ਦੋਸਤਾ ਨੂ ਕਠੇ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਨੂ ਮੋਟਰਸੈਕਲਾ ਤੇ ਜਾਇਏ। ਊਥੇ ਹਰਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਜਾਲਿਆ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਜ਼ਰੂਰੀ  ਜਾਇਏ।ਫਿਰ ਮੈ ਕਲਾ ਦਰ੍ਹ੍ਜੀ ਕੋਲੋ ਕੁਰਤੇ ਪਜਾਮੇ ਸਵਾਵਾ ਤੇ ਮੋਚੀ ਕੋਲੋ ਪੰਜਾਬੀ ਜੂਤੀ ਬਣਵਾਵਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈ ਕਪੜ ਚੁਕਣ ਜਾਵਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮੈ ਕਪੜ ਪਾਵਾ ਤੇ ਟੋਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾਵਾ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜੁਰਗਾ ਨੂ ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਬਲਾਵਾ ਪੈਰੀ ਹਥ ਲਾਵਾ , ਤੇ ਕਹਾਣੀਆ ਸੁਣਾ। ਉਸ ਤੋ ਬਾਦ ਮੈ ਥੋੜ ਘਰ ਦਾ ਕਮ ਕਰਨ ਜਾਵਾ। ਮਝਾ ਨੂ ਪਾਵਾ, ਪੈਲੀ ਨੂ ਟਰੈਕਟਰ  ਨਾਲ ਵਾਵਾ ਤੇ ਮਿਤਰਾ ਨਾਲ ਸੀਪ ਦੀ ਗੇਮ ਲਾਵਾ। ਰਾਤ ਨੂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਚਿਆ ਨੂ ਲੁਕਣ ਮੀਚੀ ਖਿਡਾਵਾ, ਪਟਾਕੇ ਚਲਾਵਾ, ਤੇ ਸਾਰਿਆ ਨੂ ਹਸਾਵਾ। ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ ਤੇ ਕੋਈ ਪਰਵਾ ਨਾ ਕਰਾ ਤੇ ਵਧ ਤੋ ਵਧ ਖੁਸ਼ੀਆ ਮਨਵਾ। ਦੋ ਮੀਨੀਆ ਬਾਦ ਮੈ ਵਾਪਿਸ ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਵਾ। ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਘਰ ਰਵਾ ਫਿਰ ਪਿਲੀ ਵਾਰੀ ਲਏ ਕਮ ਜਾਵਾ।ਫਿਰ ਮੈ ਪੈਸੇ ਕਮਾਵਾ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਸਾਲ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ।

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਾਂ| ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਗਈ ਹਾਂ| ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਨੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਂ ਤਾਕੀ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸਮੰਝ ਸਕਾਂ| ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸਿਖਾਂ ਤੇ ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸੁਨਾਂ| ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਬੋਲਚਾਲੀ ਸਿਖਾਂ ਕਿਓਂਕਿ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਅਲਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ|

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਭਾਸ਼ਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਬਾਰੇ ਸਿਖਣ ਵਾਸਤੇ ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂ| ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂ| ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਡ਼ਕ ਤੋਂ ਜਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਜਾ ਕਿਸ ਭੋਜਾਨਸ਼ਾਲੇ ਤੋਂ ਜਾ ਕਿਸ ਢਾਬੇ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਲੇਵਾਂ ਤਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਕੀ-ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪੁਛਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ| ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੁਝ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਲ੍ਹ ਕਰ ਸਕਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਬਣਾਵਾਂ|

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਭੰਗੜਾ ਪਾਉਣਾ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹਾਂ| ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਹਨ ਜੋ ਭੰਗੜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂਨੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਂਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋਵਾਂ ਤਾਂ ਨਾਚ ਬਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹਾਂ| ਇਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹਾਂ| ਮੈਂਨੂੰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਉਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਚਲੇ ਤੇ ਇਸਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹਾਂ|

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਿਖਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਭੰਗੜਾ ਦੇ ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਂ| ਮੈਂ ਸਭ ਬੋਲਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣੀ ਵੀ ਸਿਖਾਂ!

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ - Amaraj

ਸੱਤ ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਾਲ | ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਵਾਂ | ਮੇਰੇ ਸੰਬੰਧੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ | ਓਸਦੇ ਘਰ ਮੈਂ ਜਰੂਰੀ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਓਸਦੇ ਬ੍ਬ੍ਚੇ ਮੈਂ ਮਿਲਾਂ ਗਾ | ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਕੇ, ਗੁਰਦੁਵਾਰਾ ਪਾਠ ਸੁਣਨਾਗੇ | ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਜਰੂਰੀ ਲੰਗਰ ਖਾਈਏ ਕਿਉਕਿ ਖਾਣਾ ਗੁਰਦੁਵਾਰਾ ਦੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਸਵਾਦ ਹਨ | ਜਦੋ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਨਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬੋਲ ਕਰਨਾ, "ਚਲੋ, ਵੱਡੇ ਬਜ਼ਾਰ ਚਲੀਏ" | ਸ਼ਾਇਦ ਬਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮ੍ਮ੍ਿਠਆਈਆਂ ਖ਼ਰੀਦਾਂ ਕਿਉਕਿ ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ | ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਗਲਾਂ ਖ਼ਰੀਦਾਂ| ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂ ਘਰ ਜਾਕੇ, ਬ੍ਬ੍ਚੇ ਲੇਟਣਗੇ | ਮੇਰੀ ਸੰਬੰਧੀ ਤੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਜਰੂਰੀ ਜਾਈਏ ਕਿਉਕਿ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸਾਕਾ ਸੀ | ਬਾਗ ਦਾ ਕੰਧਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗੋਲਿਆਂ ਤਦੇ ਹਨ | ਅਸੀਂ ਸਾਕਾ ਦੇ ਯਾਦਗਾਰ ਜਾਈਏ | ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਜਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗੇ | ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ "ਹਵੇਲੀ"ਜਾਲਨਧਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ | ਰਾਤ ਨੂ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਘਰ ਜਾਈਏ ਕਿਉਕਿ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ | ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਹਵਾਈ ਗਾ ਅੱਡਾ ਜਾਵਾਂ ਗਾ ਤੇ ਚੰਦੀਗਰ ਹਵਾਈ |

     

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ - Gulshan

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਹਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਮਾਸੀ ਜੀ ਅਤੇ ਮਾਸੜ ਜੀ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿਹਲੀ ਵਾਰ ਗਿਆ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜਾ ਆਇਆ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਚੰਦੀਗਰ ਦੀ ਰਾਕ ਗਾਰਡਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਪਥਰ ਤੇ ਕਚ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਫਿਰਸੀ ਜਾਵਾਂ। ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਗੋਲਡਨ ਟੈਮਪਲ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹੁਣਾ ਕੀਰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋਲਡਨ ਟੈਮਪਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਯਾਦਗਾਰ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਜਗਾਂ ਦੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਜਲਿਆ ਵਾਲਾ ਬਾਗ। ਅਸੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਲਿਆ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸਿਖਾਂ। ਮੈਂ ਅਨੰਦਗੜ ਸਾਹਿਬ ਕਿਲਾ (ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਫੋਜ ਰਹਿਆ ਸੀ) ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਲੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਹਾਸਿਕ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਾਬਾ ਬਕਾਲਾ, ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ, ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ। ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸਹੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖਾਣੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਸਰਸੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਤੰਦੂਰੀ ਰੋਟੀ, ਦਾਲ ਮਖਣੀ, ਅਤੇ ਮਖਣੀ ਮੁਰਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੋਤੀ ਚੂਰ ਦੇ ਲੱਡੂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

HW #13- Vikram Saraan

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਚੰਦੀਗਰ ਜਾਵਾਂ ਗਾ। ਚੰਦੀਗਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਜੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਅੱਜ ਕਲ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਜੀ ਚੰਦੀਗਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਚੰਦੀਗਰ ਵਿੱਚ ਰਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਲਾਗੇ ਬਹੁਤ ਖਾਣੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਗਾ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਵੇਗੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂਨੂੰ ਜਰੂਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਦਾਦੀ-ਜੀ ਤੇ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸੂਟ ਖਰੀਦਣ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਲਗੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਜੀ ਨਾਲ ਭਿੰਡ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ-ਜੀ ਦੇ ਭਰਾ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂਨੂੰ ਭਿੰਡ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿਓਂਕਿ ਉਥੇ ਬਿਜਲੀ ਬਹੁਤ ਅਕਸਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਟੀਵੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੱਕੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਸਾਗ ਭਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਵਾਦ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਭਿੰਡ ਜਾਵਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ- ਜੀ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਭੈਣ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ ਗਾ। ਉਹ ਦੂਸਰੇ ਲਾਗਲੇ ਭਿੰਡਾਂ ਜਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਵਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦੀ-ਜੀ ਨਾਲ ਮਥਾ ਟੈਕਾਂ ਗਾ ਤੇ ਲੰਗਰ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਗੋਲ ਗਪੇ ਵੀ ਖਾਵਾਂਗਾ ਕਿਓਂਕੀ ਗੋਲ ਗਪੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਸਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਖਰੀਦਾਂਗਾ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਨਕਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਸੌਦਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਸਤੀਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੀਵਾਂ। ਮੈਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿਓਂਕਿ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿਆਦੀ ਗਰਮੀ ਲਗੇ ਗੀ। 

ਜੈ ਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ

ਜੈ ਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ  ਤਾਂ ਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ।  ਓਥੈ ਪਹੁਁਚ ਕਿ ਮੈਂ  ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਵਾਂ ।  ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸਰਕ ਤੋਂ  ਤਾਜ਼-ਤਾਜ਼  ਜੂਸ ਪੀਵਾਂ।  ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਤਾਜ਼-ਤਾਜ਼  ਜੂਸ ਪੀਵਾਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਦ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਜਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਡੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂਹ ਸੁਁਘ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਸੂਸ ਕਰਾਂ ਗਈ। ਨਾਲ ਨਾਲ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਥੋਰੇ ਦਿਨ ਰਿਸ਼ਤਿਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ।  ਫਿਰ ਮੇਂ ਸਾਰੈ ਮਾਮਿਆਂ  ਦੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਰ ਜਾਕੇ ਸੈਰ ਕਰਾਂ ਗਏ। ਸ਼ਾਈਦ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੈਪੁਰ ਜਾਈਏ।  ਉਥੈ ਅਸੀਂ ਉਥੋਂ ਦੇ ਮਹਸ਼ੂਰ ਮਹੈਲ ਵੈਕਾਂ ਗਏ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਯਾਦਗਾਰ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿਚ ਦਿਵਾਨ ਗਏ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂ ਗਏ।  ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੇਖਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਬਰ ਜਾਨ ਗਏ। ਪਰ ਸ਼ੇਤੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਹਸਨ ਲਾਗ ਪੈਣ ਗਏ ਕਿਉਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਹਸਮੁਖ ਹਨ।  ਬਾਕੀ ਦਾ ਸਮਾ ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਚ ਬਤਾਵਾਂ ਗਈ।  ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਚ ਰੇਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਦੀਆ ਲਗਦਾ ਹੈ।  ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਚ ਸਵੇਰੇ ਓਡਕੇ ਮੂੰਹ-ਹਥ ਦੋ ਕੇ ਇਕ ਪਰੋਂਟੀ ਅਮਬ ਦੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ 'ਤੇ ਇਕ ਕਪ ਚਾ  ਦਾ ਪੀਕੇ ਸ਼ਰੂ ਕਾਰਾਂ ਗਈ।  ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਦ ਮੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਮਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਕਦੀ ਮੇਂ ਮਾਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸੋਈ ਦਾ ਕਮ ਕਰਾਂ ਗਈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੇਂ ਮਾਮਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਲੀਆਂ ਵਿਚ ਥੋਰਾ ਕਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਮਸਤੀ ਕਾਰਾਂ ਗਈ। ਕਦੀ ਕਦੀ ਮੇਂ ਸ਼ੇਹਰ ਜਾਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੂਟ ਖਰੀਦ ਕੇ ਮਮੀ 'ਤੇ ਡੈਡੀ ਦੀ ਕਾਮਾਈ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਾਂ ਗਈ।  ਇਹ ਸਾਰ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਮੇਂ ਵਾਪਸ ਆਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ  ਸੁਰੀਲੀ ਅਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਿਹੇ ਜਾਵਾਂ ਗਈ।